“เหมือนม้า“ เพื่อช่างภาพว่าไว้อย่างนั้น

ผมเห็นด้วย แต่ใจนึกไปถึงคำว่าม้าแก่ ที่นักข่าวชอบใช้กับนักกีฬาอายุยี่สิบปลายๆ ซึ่งซิโก้เริ่มเข้าข่าย คิดแล้วก็รู้สึกขำขื่นๆในวิถีนักกีฬาที่มีอายุใช้งานแสนจะน้อย

บางนาที ผมคิดไปถึงคนในสาขาอาชีพอื่นๆว่ามีอายุการใช้งานแค่ไหน และได้คำตอบว่าเราล้วนมีชะตากรรมคล้ายกัน แตกต่างเพียงรายละเอียดเท่านั้น

อาชีพอย่างครูหรือหมอเหมือนว่าน่าจะอยู่ได้นาน เอาเข้าจริง กฎเกณฑ์ของสังคมก็บีบให้เข้าสู่งานบริหาร และนัยหนึ่งของผู้บริหารก็หมายความว่าพ้นจากผู้ปฏิบัติการ และไหนเลยชีวิตจะแตกต่างจากคำว่าม้าแก่

อาชีพนักดนตรี นักแสดง หรือนักเขียนล่ะ? แม้ยังไม่มีใครใช้คำว่าม้าแก่ แต่เราก็รู้กันว่าพวกเขามีเวลาอยู่จำกัด ฝีมือและความจริงจัง จะเป็นดัชนีกำหนดอายุงาน คนเหล่านี้ว่าสมควรดื่มด่ำกับความหอมหวานได้นานเท่าไหร่ ทั้งนี้เขาก็มีปัจจัยภายนอกมาเป็นตัวชี้ขาดด้วย นั่นคือ คลื่นลูกใหม่ ของใหม่มา ของเก่าก็หมองไปเป็นธรรมดา และอาจต้องหลุดวงโคจรไปทั้งๆที่ยังไม่ได้เป็นม้าแก่ด้วยซ้ำ

ใครจะรู้ บางทีชะตากรรมคนเหล่านี้อาจปวดร้าวยิ่งกว่า ……