|
ตอนที่
10
ว่าแล้วก็ยกกรณีของตะวัน
ศรีปาน เป็นตัวอย่าง
เขาบอกว่าด้วยความมุ่งมั่น
ตอนนี้ตะวันเป็นกัปตันทีม
เป็นคนต่างชาติคนแรกที่สโมสรฯยอมรับและยกให้เป็น
พูดถึงตะวัน
ผมจำได้ว่าเขาและซิโก้เคยทำธุรกิจร้านอาหารด้วยกันชื่อร้านสุดเท่ว่า
ตีลังกาเก็บตะวัน
ลงทุนคนละ 2 ล้านบาท
เป็นร้านขนาด 90
โต๊ะมีพนักงานเกือบ 50
ชีวิต
แต่ทำได้ปีเศษๆก็ม้วนเสื่อ
เหตุผลเพราะไม่มีเวลาไปดูแล
เมื่อเจ้าของร้างรา
ลูกค้าก็หดหาย
เพราะทุกคนที่มานั้น
ปฏิเสธไม่ได้ว่าพวกเขาย่อมคาดหวังจะได้มาเจอนักบอลขวัญใจ
เราถูกสร้างมาเป็นนักบอล
เราไม่ใช่นักฝัน
ไปเคลิ้มฝันหวานทำธุรกิจว่าจะร่ำรวย
โดยไม่คิดเลยว่าธุรกิจหรือฝันที่เหมากับเรามากที่สุดก็คือธุรกิจฟุตบอล
ลงทุนด้วยลำแข้งของตัวเอง
นี่คือเรา
นี่คืองานที่เราทำให้ดีที่สุด
แต่ลืมคิดไง ผลก็คือเจ็บ
เจ็บนิดหน่อย เขายังยิ้มได้และเว้นจังหวะเล่นมุข
นิดหน่อยของคนรวย
แต่สำหรับเราก็เรียกว่าแทบล้มละลาย
ไม่เอาแล้ว
เล่นบอลดีกว่า
แม้ชีวิตจะมีแต่การแข่งขันและซ้อมๆๆๆๆซ้อมเหนื่อยก็ทนเอา
เพราะนี่คืออาชีพของเรา
เราอยู่อย่างนี้มาตั้งแต่จำความได้
ชินแล้ว
ขนาดช่วงเรียนมหา,ลัย
ก็ต้องตื่นเช้ามาซ้อม
ซ้อมเสร็จไปเรียน พอเลิก
อ้าว!
กลับมาซ้อมบอลต่อ
ผมไม่เคยมีชีวิตหลังเลิกเรียนเหมือนคนอื่น
ไม่มีการติว
นานๆทีจะได้ไปดูหนังหรือเดินห้าง
คือผมไม่มีชีวิตวัยเรียนอย่างวัยรุ่นคนอื่นๆ
เขาบอกว่าเคยเว้นว่างจากสนามซ้อมนานที่สุด
15 วันเพราะไปบวช!
ถามว่าเบื่อไหม
ก็คงเบื่อบ้าง
เหมือนคนทำงานคนอื่นๆ
ที่ย่อมมีวันน่าเบื่อหน่าย
อย่างไรก็ตาม
ซิโก้บอกว่าฟุตบอลต้องเรียนรู้ทุกวัน
เล่นทุกวันถ้าไม่ซ้อมเมื่อไหร่ก็หล่นลง
ไม่คงที่
ความหมายของคำว่า เก๋าแต่ไม่ฟิต
ก็คือหายนะดีๆนี่เอง |
